آنسوي مغاك بيگذر

درد من از حصار برکه نیست . درد من همزیستی با ماهیانیست که دریا به ذهنشان هم خطور نکرده است

 

هَلْ أَتَى عَلَى الْإِنسَانِ حِينٌ مِّنَ الدَّهْرِ لَمْ يَكُن شَيْئًا مَّذْكُورًا ؟ ...

 

      تنها ساحتِ "رویا" کافیست تا آدمی بداند که در او استعداد هزاران گونه زندگی دیگر نهفته است ... و هستی برای هر بذری ، بستری دارد برای جوانه زدن .

      تنها ساحت حیرت انگیز رویا کافیست . مابقی بماند ...

 

 

      مگر نه اینست که بر انسان حیطه ای از روزگارش گذشت که چیزی قابل یادآوری نبود ؟ ما او را از ذرات به هم آمیخته شکلی دادیم تا به عرصه های ابتلا درآید . پس او را شنوا و بینا قرار دادیم ... (انسان-آیه 1 و 2)

 

    ...

تنها خدا میداند که چقدر معنا بر سرچشمه ی واژگانم میخشکد و میماند ...

 

 

نوشته شده در یکشنبه ۱۳۹۳/۰۹/۳۰ساعت 15:33 توسط هارپوكرات| |

 

به معبد بزرگ رفتم . قومی را دیدم در پرستش بتی بزرگ ، ساخته ی ذهن هایی کوچک . و خداوندگارشان در کنج عزلت ، غنوده ، هزار سال گمگشته ی لبیک های دروغین ...

     به معبد بزرگ رفتم . قومی را دیدم در پرستش خدایی مرده . و خداوندگارِ حاضرشان در غیبت !  ... هنوز عربده های مستانه از حنجره ها برمی خاست ـ پرشور و بی شعور ؛ و هنوز غبار جهل همچون صرصری رخوت افزا ، درمیان کالبدهاشان میپیچید و بر خواب آلودگیشان می افزود ... خواب تر ... و خواب تر ...

      به معبد بزرگ رفتم . قومی را دیدم در رقص و پایکوبیِ دیوانه واری بر مدار قتلگاه خداوندگارشان !  ... صلیبِ مرگ ، هنوز هم مقدس بود ...

      به معبد بزرگ رفتم . دست برخاک زده و مقبره ی خداوند را شکافتم . مقبره ، خالی بود و سرد ... زانو زدم . صدای نفس های کسی می آمد که نمرده بود و زنده بود ، و خونش جاری در رگ های حیات ... خداوند زنده بود و بسیار دورتر از هیاهوی این قوم ، در تنهایی بی مثال خویش ، هنوز همچون هزاران سال پیش ، تکیه بر ایمان زده ، خیره در سکوتی مهیب ، به افق مینگریست ... شاید در انتظار طلوعِ یک نگاه ...

     

      در آن ازدحام هول انگیز ، غریبانه بگوشه ای پناه برده و سر بر شانه های دیوار ، غربت خاک را میگریستم ... هزار سال میگذشت و زمان هنوز هم ایستاده بود . آدمی ، مست در شرابیست که خود میسازد . و آیا راهی هست به فراسوی این مثلثِ تکرار ؟

      غروب سردی بود از پاییز . از معبد بیرون می شدم . چیزی نبودم جز ویرانه ای در خاموشی فرو رفته ...

 

      وَمَنْ نُعَمِّرْهُ نُنَكِّسْهُ فِي الْخَلْقِ ... أَفَلَا يَعْقِلُونَ ؟!

 

نوشته شده در جمعه ۱۳۹۳/۰۹/۲۸ساعت 14:38 توسط هارپوكرات| |

 

 

گویم مرا به ناز نظر کیمیـا مکن

بگذار خاک پای تو باشم  ابوتراب

 

 

 

    حلالم کنید دوستان .

 

نوشته شده در پنجشنبه ۱۳۹۳/۰۹/۲۰ساعت 14:30 توسط هارپوكرات| |


Design By : Night